رابطه من و شازده این روزها تو اوج لجبازی و قهر و دعوا قرار داره....اصلا یه فرم ناجور وحشتناکی...یه روز خوبیم و 5 روز سرسنگین...هردو فقط حق رو به خودمون میدیم و شدت عصبانیت و دلگیریمون و میشه از سکوت های طولانیه من و عجله داشتن همیشگیه شازده پای تلفن فهمید...دروغ چرا؟؟؟؟مدام هی می خوایم از هم نقطه ضعف بگیریم...و خب این خیلی بده....و من که این روزها حتی تو استفاده از حرفای خوب و مهربونی و ابراز دلتنگی و دوست داشتن هم خساست می کنم...اصلا شازده که زنگ میزنه مثلا به موبایلم مثه غریبه ها باهاش حرف میزنم...سرد و رسمی...به خدا دست خودم نیست...بعد همزمان با شازده مثلا پزشک دهکده به تلفن خونه م زنگ میزنه و گوشی رو برمیدارم و اینقدهههههه باهاش گرم و صمیمی حرف میزنم که خدا میدونه...بازم دست خودم نیست...من آدمی نیستم که بتونم به کسی که برام وقت کم میذاره یا رفتارش طوریه که انگار همه چی براش در مقایسه با من در اولویت قرار داره مهربون باشم....یه روزی فکر کردن به این چیزا هم ناراحتم میکرد...یه روزی وقتی داشتم با واقعیت های زندگیه خودم و شازده روبرو می شدم غصه می خوردم...ولی الان اینقده هی تکرار شده که اینقده راحت دارم اینجا تایپ میکنم....میگم چون اعتقاد دارم با وجود این واقعیت که شازده رو خیلی خیلی خیلی زیاد دوست دارم ولی تو زندگیه ما هم مثه همه زوج ها یه کم و کاستی هایی وجود داره...و کم و کاستیه زندگی ما مشغله خیلی زیاد شازده ست...و غرور و لجبازیه هر جفتمون...حساس بودن خیلی شدید من و زبون خیلی خیلی خیلی تیز شازده....اصولا آذر ماهی ها همینطورن...به خدا بعضی وقتها زبونش عین عین عین تیر می مونه که میشینه تو قلبم...و چون خیلی مغرورم به جای اینکه ازش بخوام رعایت بکنه باهاش لج میکنم....این روزها دختر حساب گری شدم....این روزها به جای زندگی کردن دارم شطرنج بازی میکنم...این روزها مدام میخوام امتیاز بگیرم...این روزها مدام می خوام برنده باشم...مدام مات کنم شازده رو....که البته با توجه به قدر بودن شازده خیلی وقتها این قضیه سخت میشه...و شاید تنها سلاحی که دستمه قهر کردن و سرد بودن و محبت نکردنه...یه روزی به شازده قول داده بودم که هیچوقت محبتمو ازش دریغ نکنم...اون موقع فکر می کردم سهل ترین قول دنیا رو دارم بهش میدم...ولی حالا...می فهمم که خیلی سخته...خیلی خیلی سخته که وقتی طرفت برات وقت کم میذاره یا خیلی خیلی رک ورو راست وقتی بهش میگی که دلت براش تنگ شده میزنه تو ذوقت یا مثلا خیلی ساده پیشنهاد یه سفر رو رد میکنه فقط به بهانه اینکه کشیکه و نمی خواد به کسی رو بندازه ویه روز ناقابل  مرخصی بگیره مهربون باشی...به خدا خیلی سخته...خیلی سخته به کسی که به دوست داشتنش شک پیدا کردی مهربونی کنی یا قربون صدقه ش بری...نتیجه ش این میشه که تو هم دیگه خودتو اذیت نمی کنی که مرخصی بگیری و بری پیشش...نمی خوای برای کسی که برای تو وقت نذاشته وقت بذاری...هفته آینده رو کللا خونه م...سه روز استعلاجی گرفتم و دو روز مرخصی و می خوام یه عالمه استراحت کنم...می تونستم حتی برم کر.مان...ولی نمی رم...عوضش امروز رفتم لیزر کردم تا با خیال راحت بتونم مراحلشو طی کنم و هی مجبور نشم ماسک بزنم....خیلی وقتها حتی موبایلمو برمیدارم که بهش زنگ بزنم ولی بی خیال میشم و تو دلم میگم واسه چی من زنگ بزنم...اگه شازده دوسم داره خودش زنگ بزنه...و فک کنم که شازده این روزها خیلی خیلی خوب میدونه که زنگ نزدن و مسج ندادن های این روزهای من خیلی خیلی فراتر از ملاحظه کردن درس و مشق و کارشه...و به جاش با دوستهام هستم...خیلی بیشتر از همیشه...مدام در حال خرید...مدام تو رستوران...کافی شاپ...عین زمان مجردیم...وبرنامه ریزی برای مسافرت خانومانه با همکارام برای آخرای اردیبهشت...برای تولدم...که همیشه دوست داشتم که بعد از ازدواج با همسرم جشن بگیرم و حالا چون نمی تونه بیاد و مرخصی شو نگه داشته که یه هفته بعدش بیاد عروسیه دوستش می خوام با دوستهام جشن بگیرم و بهش نشون بدم که با وجود تنها بودن خودم به خاطر خود خواهی هاش هم می تونم شاد باشم و خوش بگذرونم...این روزها تنها تر از همیشه م...لجباز تر...بد اخلاق تر...و گاهی که پست های قبلی رو می خونم باورم نمیشه اونها رو من نوشته باشم...واسه همین تا اطلاح ثانوی می فرستمشون تو پیش نویس تا هی چشم بهشون نیوفته و هی احساس حماقت نکنم...حالم داره از سر تا پای این زندگی بهم می خوره....

بعدا نوشت:راستی امروز دختر داییه شازده به دنیا اومد...دکتر جراح هم خاله شازده بود...بامزه نیست که آدم جراحی باشه که خودش با دستهای خودش برادر زاده شو از تو دل مامانش بیاره بیرون آیا؟؟؟؟؟؟؟